ตอนที่ 146 อ้อมกอดใต้ความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว

ตอนที่ 146 อ้อมกอดใต้ความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายนิ้ว

"เสี่ยวลู่อย่าวิ่ง พวกเราขึ้นลิฟต์ไปจะเร็วกว่า!" เจียงซูตะโกนไล่หลัง

ไป๋ลู่หยุดกะทันหัน เธอคิดว่าที่เสี่ยวซูพูดนั้นถูกเป๊ะ ถ้าต้องวิ่งขึ้นไปทีละชั้นแบบนี้ นอกจากจะช้าแล้ว กว่าจะถึงชั้นสี่คงเหนื่อยจนขาดใจตายพอดี

ทั้งคู่มาถึงหน้าลิฟต์ เจียงซูกดปุ่มขึ้น ครู่ต่อมาประตูลิฟต์ก็เปิดออกข้างหน้าพวกเขา ข้างในมีคนเบียดกันแน่น แต่คนที่จะขึ้นข้างบนกลับมีแค่พวกเขาสองคน

ไป๋ลู่กดชั้นสี่ ประตูลิฟต์ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ

เธอหันมองเสี่ยวซู โดยไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เสี่ยวซูดูเหมือนจะสูงกว่าเธอไปครึ่งศีรษะแล้ว แถมยังดูหล่อขึ้นกว่าเดิมด้วย

"เสี่ยวซู เมื่อกี้เธอเล่นกับจูจูมาทั้งบ่ายเลยเหรอ"

"ก็แค่คีบตุ๊กตา ดูหนัง แล้วก็เดินห้างกับน้าชิวหยูนิดหน่อยน่ะ" เจียงซูนึกทบทวนแล้วตอบ