เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 337 เรื่องของผู้ใหญ่ เจ้าเด็กน้อยรู้อะไร? จะดูยังไง? ลืมตาดูสิ!
สายลมยามค่ำหอนโหย พัดหญ้ารกเรื้อรังบนยอดเขาลำพอง
ยอดเขาสองลูก คนสามคน ทว่ากลับราวกับถูกคั่นด้วยเหวสวรรค์ที่มิอาจข้ามพ้น
เผยตงหมิงยังคงราวกับศิลาเฝ้าภรรยา ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนอีกยอดเขาหนึ่ง
สายตามองผ่านเวหา จับจ้องแน่นิ่งไปยังร่างงามที่นั่งอยู่ริมหน้าผา
เขาคงท่วงท่านี้มานานแล้ว นานจนเสื้อครามบนกายถูกสายลมภูเขาเป่าเสียจนเย็นเฉียบ
บนยอดเขาข้างหน้า ชางเมิ่งลู่นั่งอยู่ริมหน้าผา ก็ไม่ไหวติงเช่นกัน
นางมองดวงสุริยาที่ค่อย ๆ จมลงยังขอบฟ้า ดวงตาว่างเปล่า ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่
แสงอัสดงที่เหลืออยู่สาดลงบนกายนาง ประกายให้ใบหน้าด้านข้างของนางเป็นสีทอง ทว่ากลับมิอาจขับไล่ความโดดเดี่ยวนั้นออกไปได้
เฉินเทียนจือมองจนเบื่อแล้ว