เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 «วิชาฉงฉีโถมสังหาร» ท่านยายฉิน เจ็ดระดับบำเพ็ญเพียร
ท่านยายจ้องเขามองอยู่สองครา จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา ริ้วรอยบนใบหน้าเบียดกันเป็นปม
“เจ้าเด็กนี่ช่างพูดช่างเจรจาเสียจริง”
เฉินเทียนจือเองก็หัวเราะ แต่หัวเราะอย่างมีมารยาท
“มิใช่ช่างเจรจา แต่รู้จักดีชั่ว รู้ว่าข้าน้อยมีน้ำหนักเพียงใด ท่านนั่งอยู่ตรงนี้ได้ ย่อมมิใช่คนธรรมดา ข้าเป็นเพียงเด็กรุ่นหลัง ควรวางมารยาทก็ต้องวางมารยาท”
คำนี้จริงครึ่งเท็จครึ่ง
ส่วนที่จริงก็คือ เขารู้สึกจริง ๆ ว่าท่านยายผู้นี้มิธรรมดา
ส่วนที่เท็จก็คือ ต่อให้เขาไม่วางมารยาท เขาก็ใช้【สภาวะผสานมรรค】ค่อย ๆ หยั่งรู้ได้ แต่ท่านเป็นผู้อาวุโส อีกทั้งยังเป็นหญิงชราผู้เมตตาเช่นนี้ จะสุภาพมีมารยาทสักหน่อยย่อมไม่ผิด
ท่านยายพยักหน้า ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่ท่าทีดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“เจ้าอยากได้แบบใดเล่า ที่นี่มีแบบป้องกัน แบบความเร็ว แบบวิชาตัวเบา หรือว่าแบบพลังต่อสู้”