เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 2 บันทึก【พฤกษาลืมกายคลายเคราะห์】 รางวัล:【สภาวะผสานมรรค】!
กร๊อบ——!
ลำต้นที่มีขนาดเท่ากำปั้นหักสะบั้นลงตามเสียง
เรือนยอดทั้งผืนฟาดลงกับพื้น หมอกทมิฬชะงักงันไปอย่างฉับพลัน ราวกับตกตะลึงอยู่ชั่วขณะ ใบไม้สีดำสั่นไหวกราว ๆ กิ่งไม้บิดเบี้ยวราวกับกำลังกระตุกเกร็ง ขณะที่ควันดำพวยพุ่งออกจากรอยขาด สาดใส่ใบหน้าของเฉินเทียนจือเต็ม ๆ
ทว่ามันก็ทำได้เพียงพ่นควันออกมาเท่านั้น
มันคิดจะกัดกร่อนเฉินเทียนจือ คิดจะหลอมรวมเขาให้กลายเป็นสารอาหาร ทว่าตอนนี้มันขาดสะบั้นแล้ว แม้ยังไม่ตายสนิท แต่ต้นกำเนิดก็ได้รับความเสียหาย ประสิทธิผลของหมอกทมิฬเพียงเล็กน้อยนั้นลดลงอย่างมาก สุดท้ายจึงทำให้เฉินเทียนจือรู้สึกเพียงว่าร่างกายอ่อนแออย่างยิ่ง
เฉินเทียนจือถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ขณะถูกหมอกทมิฬปกคลุม เขารู้สึกว่าทั่วร่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาจับจ้องต้นไม้ครึ่งท่อนบนพื้นเขม็ง
ลำต้นยังคงขยับ รอยขาดยังคงมีบางสิ่งพวยพุ่งออกมา ราวกับกำลังดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
ในเวลานั้นเอง สมองของเขาพลันสั่นสะเทือน
มาแล้ว