กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หญิงชราข้าง ๆ เช็ดน้ำตาสองสามทีแล้วจึงพูดว่า “พูดแล้วก็ต้องโทษฉันเอง เมื่อวานฉันเห็นอากาศดีก็พาเด็กออกไปเดินเล่น ใครจะไปคิดว่าหันหลังกลับแป๊บเดียว เสี่ยวข่ายก็พลัดตกลงไป ตอนนั้นแถวนั้นก็ไม่มีใครสักคน ฉันเป็นแค่หญิงแก่ ๆ คนหนึ่ง ว่ายน้ำก็ไม่เป็น ถ้าไม่ได้พวกคุณช่วยไว้ ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”
หวังเสี่ยวฟางกอดลูกชายไว้ พูดเสียงเบาว่า “เมื่อวานเราไม่ได้ไปด้วยกัน ฉันไม่กล้าคิดเลย ถ้าไม่ได้เจอพวกคุณ … ในใจของเรา พวกคุณคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตพวกเราไว้”