กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหอเสี่ยวเฉ่าก็เริ่มโมโหเช่นกัน “ได้สิ ฉันไม่ใช่แม่แก แกก็อย่าเรียกฉันว่าแม่ เอาละ พวกแกไปกันได้แล้ว ฉันจะพักผ่อน”
หญิงชราโมโหจนตัวสั่น “ไม่ได้ เธอต้องปล่อยต้าจ้วงออกมา เธอจะใจร้ายแบบนี้ไม่ได้ เสี่ยวเฉ่า เธอยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? เธอทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างไรกัน เธอนี่มันชั่วช้าจนไม่เหลือความเป็นคนแล้ว!”
“ใช่ ถูกต้อง”
เหอเสี่ยวเฉ่ารับทุกข้อกล่าวหาไว้หมด ยังไงตอนนี้เธอก็ไม่สนหน้าอีกแล้ว “ถ้าเธอคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้น งั้นฉันก็เป็นคนแบบนั้นแหละ กลับไปเถอะ ในเมื่อพวกเธอทำกันได้ถึงเพียงนี้ ก็อย่าโทษฉัน”