กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
พูดจบเหยาพ่านตี้ก็กลับเข้าห้อง นอนลงบนเตียงแล้วร้องไห้ฮือ ๆ
ที่จริงหยางเสี่ยวอวี่เสียใจทันทีที่พูดประโยคนั้นออกไป และรู้แล้วว่าเรื่องแย่แน่ แต่ในใจเธอหงุดหงิดเหลือเกิน คำพูดนั้นจึงหลุดออกจากปากไปอย่างนั้น
ตอนนี้เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นเบา ๆ จากในห้อง ความหงุดหงิดกับความรู้สึกผิดก็ปะปนกันอยู่ในใจ เธออยู่ข้างนอกพักใหญ่ พอได้ยินเสียงร้องไห้ข้างในดังขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายก็เดินเข้าไป
วันต่อมา หยางเสี่ยวอวี่ทำหน้าหงอย ดูไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง
หลี่จินเหออดมองเธอซ้ำอยู่หลายครั้งไม่ได้ “เธอเป็นอะไรไป คงไม่ใช่ว่าคำพูดของฉันเมื่อวานทำให้เธอกลัวหรอกนะ?”