กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลังร้องไห้ไปยกหนึ่ง ตอนนี้เหอเสี่ยวซูก็สงบลงแล้ว เธอส่ายหน้า “ทุกวันนี้โทรศัพท์แพงจะตาย พูดได้ไม่กี่ประโยคเอง รออีกสักสองปี ยังไงฉันก็ต้องกลับไปดูเธอให้ได้”
“ได้สิ ถึงตอนนั้นฉันจะไปเป็นเพื่อนน้าเองค่ะ”
“อือ”
ปลอบน้าเล็กจนสบายใจแล้ว ส่งเธอกลับไปที่ชุมชนบ้านพัก สองคนถึงได้ปั่นจักรยานกลับ
อาศัยจังหวะที่รอบข้างไม่มีใคร หลี่จินเหอเอาหัวพิงหลังเสิ่นเฉาแล้วถอนใจ “ตอนนี้ไปไหนก็ไกล ถ้าคนบางคนอยู่ห่างกันเกินไป ชาตินี้บางทีอาจจะเจอกันได้ไม่กี่ครั้ง”
“คุณคิดถึงบ้านไหม”
หลี่จินเหอคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงพูดว่า “มีคุณอยู่ข้าง ๆ ฉันก็ไม่คิดถึงแล้ว”