กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หลี่จินเหอรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง
เสิ่นเฉานี่ช่างน่ารำคาญจริง ๆ
ตั้งแต่อ่านงานที่เธอเขียน เขาก็คอยเร่งเธออยู่เรื่อย ไม่ว่าจะมีธุระหรือไม่มีธุระ “คุณจะเขียนเมื่อไหร่?”
“ทำไมคุณยังไม่เขียนอีก?”
ท้ายที่สุด พอเห็นเธอนั่งลง เขาก็เอากระดาษกับปากกามาวางไว้ตรงหน้า แบบนี้ไม่ใช่บังคับให้เธอเขียนหรอกหรือ?
แต่เสิ่นเฉากลับเลียนแบบเธอด้วยการมองคนตาแป๋วเช่นนี้ ยิ่งคนที่มีดวงตาสวย ๆ พอมองคนจากมุมนี้ ก็ชวนให้ใจอ่อนได้จริง ๆ
ความงามช่างทำให้คนเสียการเสียงานจริง ๆ