กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เสิ่นเฉาอุ้มเหอเสี่ยวซูไว้บนหลังดูมาตลอดทั้งเหตุการณ์ เหอเสี่ยวซูดูไปก็ใจหายใจคว่ำ กลัวเหลือเกินว่าเสิ่นเฉาจะมีความเห็นอะไร จึงอดแก้ต่างให้เธอไม่ได้ “จริง ๆ แล้วจินเหอเธอ…”
เรื่องนี้ฉันจะอธิบายยังไงดี!
ในดวงตาของเสิ่นเฉามีความชื่นชมอยู่บ้าง เขาพูดแทนเธอ “เก่งมาก”
เหอเสี่ยวซู “หา”
“เธอเก่งมาตลอด”
เหอเสี่ยวซูพูดไม่ออก ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้คิดว่า สมกับคำที่ว่าในสายตาคนรักแล้วใครก็งดงามดั่งซีซือจริง ๆ นี่…นี่ก็ยังพูดได้ว่าเก่งอีกหรือ เอาเถอะ ขอแค่ไม่พูดว่าหลี่จินเหอเป็นคนดุกร้าวเอาแต่ใจก็พอ
หลี่จินเหอแหวกฝูงชนออกมาเห็นพวกเขา จึงยิ้มพูดว่า “ไปกันเถอะ เสียเวลานิดหน่อย”