กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
“พอถึงตอนนั้น เราสองคนอาจต้องประคองกันเดินแล้วก็ได้ เราจะได้อ่านจดหมายที่ฉันเขียนด้วยกัน ย้อนดูว่าเรารู้จักกันได้อย่างไร และมองย้อนกลับไปบนเส้นทางที่เราเดินผ่านมาด้วยกัน”
“ฉันคิดว่าคงน่าสนุกมากเลย”
เสิ่นเฉารู้สึกตื้นตันจนแน่นอก เขาไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกนี้อย่างไร รู้เพียงว่าจากถ้อยคำของเธอ เขาได้ยินว่าเธอวางเขาไว้ในชีวิตข้างหน้าของเธอด้วย
5 ปี 10 ปี 50 ปี
ชั่วชีวิตของคนคนหนึ่ง
หลี่จินเหอถูกเขามองด้วยสายตาเช่นนั้นก็รู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง “เป็นอะไรไป? ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า?”
“เปล่า คุณพูดได้ดีมาก งั้นเราสัญญากันนะ วันข้างหน้าเมื่อเราแก่แล้ว เราจะมาอ่านจดหมายพวกนี้ด้วยกัน”