กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
แต่ในใจของหวังซูเจินกลับรู้สึกอึดอัดยังไงก็ไม่สบายใจ บอกไม่ถูกว่ามันขัด ๆ อย่างไร
“ฉันว่านะ สหายหวังซูเจิน คุณจะมองสั้นอย่างนี้ไม่ได้ ลูกชายอุตส่าห์มีคนที่อยากแต่งงานด้วย คุณควรจะดีใจสิ ฉันรู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่ คิดว่าสหายหญิงคนนั้นไม่มีงาน ทำทะเบียนบ้านชนบท คู่ไม่สมกับลูกชายคุณ แต่คุณก็ต้องคิดบ้าง คนที่ลูกชายคุณเลือก จะแย่ไปได้สักแค่ไหนกัน?”
“ถึงจะไม่มีงาน ถึงจะมีทะเบียนบ้านชนบท ครอบครัวเราจะเลี้ยงดูไม่ไหวหรือไง?”
“ฉันก็แค่…”