กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หวังซูเจินถึงกับลุกพรวดขึ้นมา “แม่ฟังผิดไปหรือเปล่า?”
เสิ่นเฉาสบสายตาตกตะลึงของทุกคนในห้อง “ทุกคนไม่ได้ฟังผิด ผมจะแต่งงานแล้ว พรุ่งนี้ผมจะไปขอหนังสือรับรองที่โรงงาน”
หวังซูเจินแทบจะกระโดดขึ้นมา ชั่วขณะนั้นเธอแยกไม่ออกว่าเสิ่นเฉาพูดจริงหรือพูดเล่น ความรู้สึกหลากหลายปะปนกันอยู่ในใจ ผ่านไปพักใหญ่ถึงนึกขึ้นได้ว่าต้องถาม “เป็นลูกสาวบ้านไหน อายุเท่าไร ทำงานอะไร?”
พูดจบเธอก็ตำหนิเขาอีก “ลูกคนนี้นี่ พูดมาได้ว่าจะแต่งงาน เรื่องแต่งงานไม่ใช่ว่าพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายควรนั่งลงคุยกันก่อนหรือ? ทำไมถึงไม่รู้จักคิดแบบนี้ จะให้ครอบครัวของสหายหญิงคนนั้นมองพวกเรายังไง?”