กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ตระกูลเสิ่น
เมื่อเสิ่นกั๋วเฉียงรู้เรื่องนี้แล้วกลับบ้านด้วยความโกรธจัด ภายในบ้านก็วุ่นวายจนแทบเป็นจุลจริง ๆ
หวังซูเจินร้องไห้จนตาแดงอยู่ในห้อง หลานชายกับหลานสาวไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงลูกชายคนโตกับลูกสะใภ้ที่คอยปลอบเธอไม่หยุด
เสิ่นกั๋วเฉียงขมวดคิ้ว กดความโกรธในใจลงแล้วถามว่า “เด็กสองคนนั้นไปไหน?”
เสียงเอะอะโวยวายขนาดนี้ ทำต่อหน้าเด็ก ๆ ได้อย่างไร ยิ่งเด็กยังเล็กกันอยู่ด้วย
เมื่อจ้าวฮุ่ยเห็นพ่อกลับมา เธอก็รีบอธิบายว่า “ฉันส่งเด็ก ๆ ไปบ้านพ่อแม่แล้ว ให้พวกเขาพักอยู่ที่นั่นสักสองวันก่อน”
เสิ่นกั๋วเฉียงพูดเสียงเบา “ได้ รบกวนพวกเขาด้วย”
“ไม่รบกวนหรอก”
เสิ่นติ้งลุกขึ้น “พ่อช่วยเกลี้ยกล่อมแม่ด้วย”