กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หวังซูเจินเดินเข้าไปด้านใน พยายามข่มเสียงของตัวเองเพื่อพูดคุยกับเขาดี ๆ “ฉันรู้ว่าเธอยังคงติดใจเรื่องที่ถูกส่งตัวไปตั้งแต่เด็ก แต่ตอนนั้นพวกเราก็ไม่มีทางเลือก ตอนนั้นพ่อของเธออยู่ในกองทัพ สถานการณ์ปะทะตามชายแดนอาจกลายเป็นสงครามและถูกส่งไปแนวหน้าได้ทุกเมื่อ พี่ใหญ่ของเธอก็สุขภาพไม่ดี ต้องให้ฉันดูแล ฉันยังต้องดูแลปู่กับย่าที่สุขภาพไม่ดี แถมยังมีงานของตัวเองอีก พวกเราก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ”
เสิ่นเฉาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ฉันรู้ว่าแม่ลำบากมาก ฉันไม่ได้โกรธเคืองเรื่องนี้”
เขาเองก็ไม่มีสิทธิ์อะไรจะไปโกรธเคือง