ตอนที่ 7 น่าเสียดาย

หลี่จินเหอพูดต่อ “แบบนี้จะเรียกว่าเก่งอะไรกัน ฉันน่ะก็แค่ไปลองเสี่ยงโชคเท่านั้น พูดถึงเรื่องนี้ สิ่งที่ฉันเสียใจที่สุดตั้งแต่แต่งเข้ามาอยู่ในเมืองก็คือตอนนั้นไม่ได้เรียนหนังสือ”

คนในครอบครัวไม่รู้ว่าทำไมเธอพูดอยู่ดี ๆ ก็วกมาเรื่องนี้ แต่ก็ยังตั้งใจฟัง

“จริง ๆ แล้วสามปีนี้ไม่ใช่ว่าไม่มีตำแหน่งงานนะ มีอยู่ ไม่จำกัดทะเบียนบ้าน แต่ว่าต้องมีการศึกษาและรู้หนังสือ แม้แต่หัวหน้าจ้าวยังบอกว่า ถ้าฉันจบมัธยมต้น เธอก็จะรับฉันเข้าไปเป็นกรณีพิเศษ บอกว่าฉันน่าเสียดาย”

พอได้ยินคำนี้ คนในครอบครัวก็อยู่ไม่ติด โดยเฉพาะเหอเสี่ยวฮวา “นี่…หัวหน้าคนนั้นพูดแบบนี้จริง ๆ หรือ”

“จะเป็นเรื่องเท็จได้ยังไง เฮ้อ น่าเสียดายจริง ๆ”