เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 ความสงบสุข
ภายในห้องหนังสือ ผิงอันยืนอยู่อย่างนอบน้อม บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่หุบไม่อยู่ อดทนตรากตรำมานานกว่ายี่สิบปี ในที่สุดก็ไม่ต้องคอยวิ่งวุ่นตกระกำลำบากติดตามนายน้อยผู้นี้ซึ่งนับวันยิ่งไม่รู้จักอยู่นิ่งเสียที ก่อนหน้านี้เขายังไม่รู้สึกถึงความเร่งด่วนเท่าใดนัก แต่พอผ่านช่วงครึ่งปีหลังมานี้ นายน้อยก็เล่นทำเอาเขาแทบแย่ ไม่ใช่แค่ขาที่ล้า แต่หัวใจยังล้าหนักยิ่งกว่า กลัวเหลือเกินว่าวันไหนจะก่อเรื่องใหญ่ขึ้นมา
“เจ้าดีใจขนาดนั้นเชียวรึ?” โหลวเสี่ยวอี่ปรายตามองผิงอันที่ซ่อนความยินดีเอาไว้ไม่อยู่
ผิงอันตอบอย่างหนักแน่น “ไม่ดีใจขอรับ! การได้จากคุณชายไป นับเป็นเรื่องที่บ่าวชราเสียใจที่สุดแล้ว...”
โหลวเสี่ยวอี่เอ่ยห้ามเอาไว้ “พอแล้ว ไม่ต้องมาทำน่าสงสารตรงนี้หรอก เห็นแก่ที่เจ้าทำงานรับใช้ด้วยความจงรักภักดี ข้าก็จะทำตามความปรารถนาของเจ้า แต่ยังมีอีกสองเรื่องที่เจ้าต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนจากไป