กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากเดินไปได้สักพัก เจ้าตัวเล็กก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมาในที่สุด
เยี่ยชูเสวี่ยหยุดฝีเท้า กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้าที่ข้างต้นไม้ต้นหนึ่ง
ดินตรงนั้นสีเข้มกว่าบริเวณโดยรอบเล็กน้อย
เธอกลอกตาไปมา แวบเดียวก็ผุดไอเดียขึ้นมาทันที
"ไม่ต้องรีบ ให้คุณย่าทวดคำนวณดูก่อน"
อวี๋อวี๋รีบยืนนิ่งตัวตรง แม้แต่เสียงหายใจก็ยังผ่อนให้เบาลง
เยี่ยชูเสวี่ยยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา ทำทีเป็นขยับนิ้วกดคำนวณตามตำรา ในปากยังพึมพำอะไรบางอย่างงึมงำ
เจ้าตัวเล็กฟังไม่รู้เรื่อง แต่กลับรู้สึกว่าเก่งกาจสุดยอดเป็นอย่างยิ่ง ดวงตายิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ
ครู่ต่อมา เยี่ยชูเสวี่ยก็พลันยกมือขึ้น ชี้ตรงไปยังต้นไม้ต้นนั้น
"ตรงนี้แหละ!"