เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินอวี่หิ้วข้าวของพะรุงพะรังเดินเข้ามาในโถงทางเข้า บนหัวไหล่มีหิมะเม็ดละเอียดเกาะอยู่ บนเส้นผมก็ติดอยู่สองสามเกล็ดที่ยังไม่ทันละลาย
เขาวางของลงข้างเท้า กำลังเตรียมจะเปลี่ยนรองเท้า ในห้องอาหารก็พลันมีเสียงร้องตะโกนด้วยความดีใจดังขึ้นมา
"ปะป๊า!"
ซาลาเปาในมือของอวี๋อวี๋พลันหมดความอร่อยไปในทันที
หนูน้อยวางซาลาเปาลงในชาม บิดตัวไถลลงจากเก้าอี้ ย่ำรองเท้าแตะคู่เล็กวิ่งตรงไปยังประตู หางด้านหลังชุดนอนไดโนเสาร์แกว่งไปแกว่งมา วิ่งเร็วเสียจนน่าทึ่ง
หลินอวี่เพิ่งหันกลับมา ในอ้อมอกก็มีก้อนแป้งนุ่มนิ่มพุ่งชนเข้ามา
"ปะป๊า ในที่สุดพ่อก็กลับมาแล้ว!"
เจ้าตัวเล็กกอดขาของเขา เงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวาววับราวกับรอคอยผู้ช่วยชีวิตมาถึงในที่สุด
หลินอวี่สะบัดหิมะบนเสื้อโค้ตออก ก้มตัวลงอุ้มหนูน้อยขึ้นมาแล้วบีบแก้มนุ่มของเธอเบาๆ