เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินอวี่เงียบเสียงลง
เยี่ยโส่วจั๋วไม่ได้เร่งเร้าเขา รออยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยกล่าวต่อว่า "ฟาร์มเลี้ยงของเธอ ก็เป็นเหตุผลเดียวกันนี้"
"อย่าเพิ่งรีบร้อนนำเนื้อแบบนี้ขึ้นโต๊ะอาหารของคนทั่วไป สิ่งที่เธอต้องการในเวลานี้ คือผู้ซื้อที่สามารถรองรับมัน และสามารถรับมือกับผลกระทบที่จะตามมาได้"
หลินอวี่หันมองออกไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง
บนลานฝึกซ้อมที่อยู่ไกลออกไป ยังคงแว่วเสียงตะโกนขานคำขวัญของเหล่าทหารอยู่รางๆ
"เขตทหารหรือครับ?"
"ใช่"
บนใบหน้าของเยี่ยโส่วจั๋วปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง
"ในสายตาของคนทั่วไป นี่อาจเป็นเพียงเนื้อที่อร่อยและอยู่ท้องชนิดหนึ่ง แต่หากวางอยู่ตรงหน้าเฒ่าลู่ เธอยังคิดว่ามันจะเป็นแค่เรื่องแบบนั้นอยู่อีกหรือ?"
หลินอวี่นึกถึงผลการทดสอบของพลทหารสองนายเมื่อครู่นี้ ในใจก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที