กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สายลมยามค่ำคืนเหน็บหนาวกว่าตอนกลางวัน
ฉินหย่าหดมือเข้าไปในแขนเสื้อ เพิ่งจะก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกหลินอวี่กุมมือเอาไว้ แล้วสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
เธอหันไปมองเขาแวบหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้สะบัดออก
ซ่งเสวี่ยเกอเดินอยู่ด้านหน้า ได้ยินเสียงฝีเท้าจากข้างหลัง มุมปากก็ระบายยิ้มออกมาเล็กน้อย ทั้งไม่ได้หันกลับไปมอง
เมื่อกลับถึงบ้าน ความอบอุ่นภายในห้องก็แผ่ซ่านเข้ามาปะทะใบหน้า
ซ่งเสวี่ยเกอเปลี่ยนรองเท้า วางกระเป๋าไว้บนตู้ตรงโถงทางเข้า แล้วนวดไหล่ที่เมื่อยล้าเบาๆ
"แม่เข้าห้องไปพักผ่อนก่อนนะ พวกเธอก็รีบนอนแต่หัวค่ำล่ะ"
"รับทราบค่ะแม่"
ฉินหย่าขานรับคำหนึ่ง รอจนผู้เป็นแม่เข้าห้องไปแล้ว จึงพาหลินอวี่เดินตรงไปยังห้องนอนของเธอ