เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังเต๋อหยางรู้จังหวะว่าควรหยุดเมื่อไร เขาวางกระเป๋าเอกสารลงบนโต๊ะ หยิบปึกรายงานทางการเงินและสลิปการโอนเงินออกมา
"กำไรของร้านชานมเดือนนี้สรุปออกมาแล้วครับ ช่วงนี้เปิดสาขาใหม่เป็นจำนวนมาก ค่าตกแต่ง ค่าอุปกรณ์ และค่าฝึกอบรมพนักงานใช้เงินไปไม่น้อย สุดท้ายเลยเหลือแค่แปดล้านกว่าหยวนเท่านั้น"
เหลือแค่แปดล้านกว่าหยวนเท่านั้น?
คำพูดนี้ถ้าให้คนนอกได้ยิน เกรงว่าคงโมโหจนร้องไห้ออกมาตรงนั้นเป็นแน่
แต่สำหรับชานมปาฏิหาริย์ที่กำลังขยายสาขาขนานใหญ่ ตัวเลขนี้ก็ไม่นับว่ามากจริงๆ
หลินอวี่หยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง "เรื่องเงินให้ฝ่ายการเงินประสานงานกันก็พอแล้ว พี่ต้องมาด้วยตัวเองเลยเหรอครับ?"
"เอาเงินมาส่งแค่งานแถมต่างหาก"
หวังเต๋อหยางหัวเราะแหะๆ ดึงเก้าอี้มานั่งลง "พี่ได้ยินมาว่าช่วงนี้นายกำลังทำเรื่องใหม่อีกแล้วเหรอ? ตอนแรกก็ไปโรงงานที่นอนซื่อไห่ ต่อมายังเอารถบรรทุกใหญ่มาเป็นขบวน น้องชาย มีลู่ทางทำเงินจะลืมพี่ชายคนนี้ไม่ได้นะ!"