กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เยี่ยชูเสวียวางตะเกียบลง กระแอมไอเบาๆ สองครั้ง ในที่สุดก็ยอมเก็บท่าทียัดทะนานแบบไม่ลืมหูลืมตาลงไปได้เสียที
เธอจ้องมองหลินอวี่อยู่หลายวินาที คล้ายกับกำลังใคร่ครวญถ้อยคำอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยๆ เอ่ยปาก
"ย้อนกลับไปตอนนั้นที่คุณท่านปลดประจำการจากสมรภูมิ แล้วกลับมายังบ้านเกิดที่เทียนฝู่ อาศัยผลงานการรบอันโชกโชนกับสายสัมพันธ์เครือข่ายคนที่สะสมเอาไว้ หลายปีมานี้ก็ถือว่าก่อร่างสร้างมรดกกิจการตระกูลได้ไม่น้อยเลยทีเดียว"
"แต่ในใจของเขากลับมีเรื่องหนึ่งที่คอยกดทับเอาไว้มาตลอด... ตอนนั้นเขายกลูกชายแท้ๆ ของตัวเองให้ไปเป็นลูกบุญธรรมของสหายร่วมรบเก่าที่แซ่หลินคนหนึ่ง"
พอพูดถึงตรงนี้ เธอก็เหลือบตาขึ้นมองหลินอวี่
"คนคนนั้น ก็คือปู่ของนายในตอนนี้"
มือของหลินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย