เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ริมถนนสายหลักของตำบลจี๋เสียง รถประจำตำแหน่งของคณะกรรมการพรรคประจำเมืองจอดสงบนิ่งอยู่ข้างทาง
เมื่อเทียบกับครึ่งปีก่อน
ตำบลจี๋เสียงในยามนี้เปล่งประกายมีชีวิตชีวาขึ้นมาแล้ว สามารถมองเห็นแผงขายผลไม้ได้ทุกหนทุกแห่ง
เลขาฯ สวี่กวาดสายตามองผลไม้บนแผงเหล่านั้น ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"พวกนี้ล้วนเป็นผลไม้ที่ออกมาจากสวนผลไม้ฉีจี้ใช่ไหม"
หลินอวี่ที่เดินตามอยู่ข้างกายพยักหน้าตอบรับ "ใช่ครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมปรึกษากับเลขาฯ ชูไว้"
"ผลไม้ที่สุกในแต่ละไตรมาส ร้อยละสี่สิบจะขายให้แบรนด์ชานมเหล่านั้น ร้อยละสี่สิบส่งให้ชานมปาฏิหาริย์ ส่วนที่เหลืออีกร้อยละยี่สิบจะแบ่งให้ชาวบ้านในตำบล พวกเขานำไปเพิ่มราคาแล้วขายออกไป ก็นับเป็นแหล่งรายได้ทางหนึ่งครับ"
รสชาติของผลไม้วางประจักษ์อยู่ตรงนั้น จึงขายได้ไม่ยากเลย