กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เข้าสู่ยามค่ำคืน อากาศเริ่มเย็นลง
สถานีอนามัยที่แต่เดิมปิดไฟไปแล้ว ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเคาะประตูดึงเหล็กม้วนอันดังลั่น แสงไฟสว่างขึ้นมาอีกครั้ง ประตูหน้าค่อยๆ เปิดออก
เฉินต้าเปาแบกย่าไว้บนหลัง ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเต็มประดา
หมอที่ถูกปลุกให้ตื่นเดินออกมาจากประตูใหญ่ เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ดูเหมือนจะชินชาเสียแล้ว จึงชี้นิ้วไปทางห้องหนึ่งด้านหลังแล้วเอ่ยขึ้นว่า:
"วางคนลงบนเตียงผู้ป่วยก่อน"
"ครับ!"
เฉินต้าเปาพยักหน้าอย่างแรง ก้าวเท้ายาวเดินเข้าไปในห้อง วางย่าลงนอนราบบนเตียงคนไข้ด้วยความวิตกกังวล จากนั้นจึงถอยไปยืนด้านข้าง
ตั้งแต่เล็กจนโต ย่าตามใจเขามาตลอด