เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต้องรู้ก่อนว่าในช่วงสองวันนี้ ต้าซานกับเจียงเสี่ยวเมิ่งได้ลองสารพัดวิธีแล้ว แต่ต่างก็คว้าน้ำเหลวกลับมา
ผลปรากฏว่าตอนนี้คนที่ดูไร้ความหวังที่สุดอย่างหวังเฟย กลับกอบโกยผลงานกลับมาจนเต็มกระเป๋า
จึงไม่แปลกใจเลยที่ต้าซานจะแสดงสีหน้าแบบนั้นออกมา ราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน
เจียงเสี่ยวเมิ่งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "นายขายออกไปได้ยังไงกัน?"
หวังเฟยเกาหัวพลางตอบกลับ "แถวนี้มีตำบลโบราณอยู่แห่งหนึ่งไม่ใช่เหรอ ฉันคิดจะไปเสี่ยงโชคที่นั่นดู ผลคือมีลูกค้าคนหนึ่งยืนกรานบอกว่าลูกปัดไม้พวกนี้เป็นของหายาก เลยเหมาหมดด้วยความตื่นเต้นน่ะสิ"
"โอ้ จริงสิ!"
เขาหยิบนามบัตรใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
"คนคนนั้นบอกก่อนจะไปว่า ถ้ายังมีสร้อยข้อมือหรือสร้อยคอแบบนี้อีกล่ะก็ ขายให้เขาได้หมดเลย"
หรือนี่จะเป็นคนซื่อมักมีโชค... เจียงเสี่ยวเมิ่งอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะพรวดออกมา