เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บรรยากาศในห้องส่วนตัวที่เดิมทีกำลังคึกคักได้ที่ พลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาด
ทุกคนต่างขมวดคิ้วมองหลินอวี่ สายตาเริ่มแฝงแววไม่เป็นมิตรขึ้นมาจางๆ ต้องรู้ก่อนว่าพวกเขาทุกคนต่างแสดงท่าทีกันหมดแล้ว แต่เขากลับไม่อยากควักเงินสักแดงเดียว ซ้ำยังไม่อยากเข้ามาร่วมวงด้วยอีก
แล้วนายจะมาที่นี่ทำไม มาเพื่อกินข้าวอย่างนั้นเหรอ?
จ้าวอวี่รีบกระตุกชายเสื้อของหลินอวี่ ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงเลือกทำแบบนี้ โอกาสเช่นนี้คือโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่งพันปีมีหนเชียวนะ!
แต่หลินอวี่กลับไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย เขาสบสายตาอันคมกริบของฝูกวงเย่าโดยไม่แสดงความขลาดกลัวออกมาแม้สักเสี้ยว ในแววตามีเพียงความสงบนิ่งเสมอมา
"ผมกินอิ่มดื่มพอแล้ว ขอตัวก่อนนะครับ"
พูดจบเขาก็ก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังประตูห้องส่วนตัว