เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลังจากฉินหย่าระบายความเขินอายออกไปจนพอใจแล้ว จึงเดินออกจากร้านสะดวกซื้อไป
สองแก้มของหนูน้อยแดงแจ๋จากการถูกบีบเล่น เจ้าตัวเล็กพุ่งเข้าหาหลินอวี่เพื่อฟ้องด้วยความน้อยใจ
"แม่ใจร้ายจังเลย รู้จักแต่แกล้งอวี๋อวี๋!"
"นี่ก็เป็นเพราะว่าอวี๋อวี๋ของเราน่ารักเกินไปไม่ใช่เหรอ"
หลินอวี่ยิ้มพลางปลอบลูกสาว "หนูลองคิดดูสิ ทำไมแม่ถึงชอบจับแก้มหนูล่ะ? ก็เพราะอวี๋อวี๋น่ารักจนแม่เขาแอบอิจฉาไงล่ะ"
"หนูก็ใจกว้างหน่อย ยอมๆ แม่เขาไปเถอะ ต่อให้แม่จะบำรุงผิวแค่ไหน ก็ไม่มีทางน่ารักสู้หนูของพ่อได้หรอก"
เด็กเล็กมักพ่ายแพ้ต่อคำเยินยอเสมอ
เมื่อหลินอวี่เอ่ยชมเป็นชุดโดยไม่สะทกสะท้าน ใบหน้ากลมของหนูน้อยก็กลับมาเปื้อนยิ้มอย่างมีความสุขอีกครั้ง
"ฮิๆ ถ้าอย่างนั้น อวี๋อวี๋จะยอมยกโทษให้แม่ก็ได้ค่ะ"
"เฮ้อ~~ ผู้ใหญ่สมัยนี้ใจแคบกันจังเลยน้า!"