เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินเยว่วางไม้ถูพื้นในมือลง แล้วเดินเข้ามาหา
หลินอวี่ยื่นมือออกไปลูบศีรษะของเธอเบา ๆ "ไม่ใช่ว่าเธอบอกว่าไม่อยากทำแล้วเหรอ พ่อไม่ว่างก็เลยให้พี่มารับเธอ เก็บของเสร็จหรือยัง?"
หลินเยว่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
เถ้าแก่เนี๊ยะที่อยู่ด้านข้างฟังแล้วเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล เดี๋ยวนะ มาพูดว่าจะชิ่งหนีต่อหน้าฉันเนี่ยนะ?
พวกแกนี่ช่างกล้ากันจริง ๆ!
ถ้าคนหนึ่งหนีไปแล้ว คนอื่น ๆ ไม่พากันหนีหมดหรือไง แบบนี้จะยอมได้ยังไงกัน?!
หล่อนรีบยื่นมือออกไปขวางหลินอวี่ไว้ ถลึงตาพลางเอ่ยขึ้นว่า
"ฉันว่าคุณนี่มันยังไงกัน คนที่ทำงานกับฉันอยู่ตรงนี้ไม่บอกไม่กล่าวสักคำ นึกอยากจะไปก็ไปได้เลยงั้นเหรอ? โตเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว อย่ามาทำตัวแบบนี้สิ!"
"สองวันนี้กำลังเป็นช่วงที่ยุ่งที่สุด ถ้าหล่อนไปแล้วงานในร้านของฉันจะทำยังไง?"