กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ฮึ่มฮึ่ม... วันหยุดจำศีลเพิ่งจะสิ้นสุดลง ฉันยังคงมึนงงอยู่นิดหน่อย"
"เหล่านกน้อยบนยอดไม้ช่วยปลุกผืนป่าให้ตื่นขึ้น"
"อากาศในฤดูใบไม้ผลิทำให้ฉันรู้สึกสบายใจเหลือเกิน..."
ในยามเช้าตรู่ เสียงร้องเพลงเพี้ยนคีย์ดังแว่วออกมาจากห้องครัวชั้นหนึ่งของร้านสะดวกซื้ออย่างต่อเนื่อง
หลินอวี่สวมชุดลำลองสีดำ กำลังควงตะหลิวทำอาหารเช้าอย่างขะมักเขม้น เห็นได้ชัดว่าอารมณ์ของเขาในเวลานี้ดีเป็นพิเศษ
"ตึกตึก—"
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าวิ่งลงบันไดอย่างรีบร้อนก็ดังขึ้น แถมยังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว หลินอวี่จึงหันหน้าไปด้วยความสงสัย
แต่กลับพบว่าฉินหย่ากำลังยืนหน้าดำครึ้มอยู่ที่หน้าประตูห้องครัว ในมือของเธอยังถือชุดชั้นในลูกไม้สีดำที่เขาซื้อมาจากร้านเมื่อวานนี้
"เธอเป็นอะไรน่ะ?"