เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ย้ายไปเหรอครับ?"
หลินอวี่ถือซาลาเปาในมือ ยืนอึ้งอยู่กับที่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ
ต้องรู้ก่อนว่ากิจการร้านอาหารเช้านั้นนับว่ามั่นคงที่สุด ลุงหวังกับป้าหวังก็ขยันขันแข็งทุกวัน
ถึงแม้ในหนึ่งปีจะไม่ถึงขั้นทำเงินได้แปดแสนหรือหนึ่งล้านหยวน แต่หลังจากหักค่าใช้จ่ายอย่างค่าเช่า ค่าน้ำ และค่าไฟแล้ว การจะทำเงินได้สักสองสามแสนหยวนก็ไม่ใช่ปัญหาเลย แม้แต่เขาก่อนหน้านี้ก็ยังเคยคิดอยู่เหมือนกันว่าจะปิดร้านสะดวกซื้อแล้วลองเปิดร้านอาหารเช้าดูดีไหม
ผลปรากฏว่า... ทำไมจู่ๆ ถึงจะย้ายไปเสียแล้วล่ะ?
หลินอวี่ให้สองสามีภรรยาลุงหวังนั่งลงข้างโต๊ะอาหาร จากนั้นก็หยิบน้ำผลไม้ที่เพิ่งทำเสร็จสดๆ สองแก้วออกมาจากตู้เย็น พอตนเองนั่งลงแล้วจึงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ:
"ลุงหวัง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?"