กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"แง้——!!!"
"ปะป๊า หนูเจ็บจังเลย!!"
เสียงร้องไห้ดังก้องไปทั่วร้านสะดวกซื้อ แม้แต่เจียงเสี่ยวเมิ่งที่กำลังง่วนอยู่ในห้องครัวก็ยังต้องชะโงกหน้าออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น
หลินอวี่รีบวิ่งไปหยิบพลาสเตอร์ยามาจากเคาน์เตอร์คิดเงิน นำมาแปะลงบนนิ้วของลูกสาวอย่างเบามือ ก่อนจะอุ้มเธอเข้ามากอดแนบอกพลางเอ่ยปลอบโยน
"โอ๋ๆ อวี๋อวี๋เด็กดี ไม่ร้องนะลูก"
ตั้งแต่กลับมาประเทศ นี่นับเป็นครั้งแรกที่เจ้าตัวเล็กร้องไห้ เมื่อเห็นหยาดน้ำตาเม็ดโป้งร่วงเผาะลงมาหยดแล้วหยดเล่า หลินอวี่ก็เริ่มรู้สึกขุ่นเคืองขึ้นมาบ้างแล้ว
"อวี๋อวี๋คนเก่ง เดี๋ยวพ่อจะเอาเจ้าปูยักษ์ตัวนี้ไปนึ่งให้หนูกินนะ กินมันลงท้องไปเลย ดูซิว่ามันจะยังกล้าหนีบใครได้อีกไหม!"
แม่หนูน้อยได้ยินเช่นนั้นจึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา ขอบตายังคงแดงก่ำ