เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"หลินอวี่ แกคันไม้คันมือนักใช่ไหม! แม้แต่แม่ตัวเองยังกล้าขึ้นเสียงใส่ อีกสองปีข้างหน้าแกคงจะขึ้นมาเหยียบหัวฉันแล้วใช่ไหม!!!"
"อ้า! พูดมาสิ!!!"
เสียงตวาดก้องสะท้อนอยู่ในห้องอันสลัว
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น หลินอวี่คงจะชักสีหน้าใส่ไปนานแล้ว แต่บังเอิญว่าคนปลายสายนั้นเป็นคนที่เขาไม่กล้ามีเรื่องด้วย ได้แต่ส่งเสียงหัวเราะประจบเอาใจไม่หยุด:
"แม่ครับ คุณแม่ที่รักของผม เมื่อกี้ผมล้อแม่เล่นน่ะครับ"
ไม่กล้ายืดเยื้อในหัวข้อนี้ต่อไป เขารีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที:
"ว่าแต่ คุณแม่โทรหาผมแต่เช้าขนาดนี้มีเรื่องอะไรเหรอครับ แม้ว่าแม่จะสวยมากอยู่แล้ว แต่ก็ควรนอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอนะครับ"
เมื่อโดนประจบเอาใจไปหนึ่งยก น้ำเสียงปลายสายก็อ่อนลงเล็กน้อย
ได้ยินเพียงเสียงฮึดฮัดเบาๆ คุณนายสวีเอ่ยถามขึ้นว่า: