เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"อะไรนะ? ขโมย!"
ทันทีที่ต้าซานได้ยินคำนี้ ก็หยุดรถสามล้อลงทันที จากนั้นก็พุ่งเข้าใส่เงาร่างที่คลุมหน้าคนนั้นราวกับวัวกระทิงเปลี่ยว
ชายคลุมหน้าเพิ่งจะปิดประตูลง พอได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจึงหันหลังกลับไปมอง
เมื่อเห็นต้าซานกำลังพุ่งตรงดิ่งเข้ามา เขาก็ตกใจจนตัวสั่นเทิ้ม รีบวิ่งหนีไปในทิศทางตรงกันข้ามตามสัญชาตญาณทันที แต่ความเร็วของเขานั้นช้ามากจริงๆ
คนหนึ่งไล่กวดคนหนึ่งวิ่งหนี ระยะห่างหดสั้นลงเรื่อยๆ จนเห็นได้ชัด
หลินอวี่ไม่ได้ร้อนรน เขารู้ว่าด้วยความเร็วของต้าซาน หมอนั่นไม่มีทางหนีรอดไปได้แน่ จึงอุ้มลูกสาวไปวางไว้บนเตียงที่ชั้นสองก่อน แล้วห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย จากนั้นจึงค่อยเดินลงมาชั้นล่าง
พอเดินพ้นประตูร้านออกมา ต้าซานก็กลับมาพอดี
ในมือของเขากำลังลากคนที่ดิ้นรนขัดขืนไม่หยุดคนหนึ่งมาด้วย
"แกปล่อยฉันนะ! ปล่อย..."