0067

⬢⬢⬢

ตอนที่ 67 สันเขาวัวทอง

ผมรู้สึกผิดปกติขึ้นมาอย่างกะทันหัน รีบเงยหน้ามองท้องฟ้า เพียงแค่เห็นเท่านั้นก็ทำเอาผมตะลึงงันไปทั้งร่าง บนฟ้านั่นน่ะหรือคือดวงดาว มันเป็นเพียงหินงอกหินย้อยที่ห้อยหัวลงมาเป็นก้อน ๆ ทำแสงกะพริบวิบวับ หากไม่สังเกตให้ดีดูแล้วเหมือนกับดวงดาวไม่ผิดเพี้ยน แสงสว่างภายในช่องทางเองก็น่าจะหักเหเข้ามาด้วยวิธีนี้ สรุปแล้วพวกเราก็ยังคงอยู่ในใต้ดินอยู่ดีให้ตายเถอะ

พั่งจื่อยังคงโวยวายเสียงดังด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด ผมตะคอกกลับไป: “เลิกแผดเสียงเสียที แผดอะไรนักหนา ให้ตายเถอะ พวกเรายังอยู่ในใต้ดิน!”

พั่งจื่อพอได้ยินผมพูดแบบนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง พึมพำว่า: “พวกเราไม่ได้ออกมาแล้วหรอกหรือ?”