0052

⬢⬢⬢

ตอนที่ 52 หอนรับจันทร์

ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างฉับพลัน ที่แท้ก็เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง คิดแค่ว่าตนเองคงเก็บไปคิดมากในตอนกลางวันเลยเก็บมาฝันในตอนกลางคืน ถึงได้ฝันเห็นเรื่องราวพิลึกกึกกือเช่นนี้

พอนึกถึงจ้าวเอ้อร์เป่าก็รู้สึกว่าเขาน่าเวทนาเหลือเกิน เพื่อเงินเพียงไม่กี่บาทกลับต้องเอาชีวิตมาทิ้ง

รอจนกลับไปถึงปักกิ่ง ฉันจะแบ่งเงินส่วนของตัวเองออกมาห้าหมื่นหยวนส่งไปให้แม่ของจ้าวเอ้อร์เป่าไว้เลี้ยงชีพยามแก่เฒ่า อย่างไรเสียตอนนี้ฉันก็ถือว่าพอมีกินมีใช้ บ้านก็ซื้อเรียบร้อยแล้ว ยังเหลือเงินติดตัวอยู่อีกล้านกว่าหยวน ต่อไปนี้จะไม่ทำอาชีพเอาหัวไปล้อเล่นแบบนี้อีกแล้ว