0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 ตามหาโพรง

ผมกับพั่งจื่อวิ่งตะบึงเข้าหมู่บ้าน ต่างคนต่างกลับบ้านใครบ้านมัน ไปหาแม่ของตัวเอง พอเจอหน้าครอบครัวก็ย่อมมีความโศกเศร้าและความยินดีปนเปกันไป ตรงนี้ขอข้ามไปไม่กล่าวถึง

ผมกับพั่งจื่อต่างคนต่างอยู่บ้านมาได้ 2 วัน พอความรู้สึกอาลัยอาวรณ์กับครอบครัวเริ่มจางลง ผมกำลังจะออกไปหาพั่งจื่อ ปรากฏว่าไอ้พั่งจื่อกลับใช้รองเท้าหนังหัวโตคู่ใหม่ที่เพิ่งซื้อมาเตะประตูบ้านผมจนดังสนั่น ช่างรู้ใจกันจริงๆ ให้ตายสิ! ผมโกหกคำโตกับที่บ้านว่ากำลังจะไปหาเพื่อนฝูงพั่งจื่อแล้วก็ย่องออกจากบ้านมา