ตอนที่ 355 ปมในใจ

ราตรีค่อย ๆ ลึกล้ำ ภายในห้องทรงพระอักษรอันกว้างใหญ่มีแสงเทียนสลัวไหวระริก รอบด้านเงียบสงัดเสียจนได้ยินเสียงไส้เทียนแตกประทุแผ่วเบา

คนทั้งสองเหยียดแผ่นหลังคุกเข่าฝืนทนอยู่เช่นนั้นกระทั่งดึกดื่น

เหลียงเฉิงจวินวัยสิบสี่ปี ยามปกติอยู่อย่างสุขสบายมีผู้ปรนนิบัติ ในที่สุดก็มิอาจค้ำจุนได้ไหวก่อน

เขาผ่อนลมหายใจยาวเหยียดด้วยความเมื่อยล้าเหลือทน ทิ้งก้นนั่งเอียงลงบนพรม หันศีรษะไปมองสวีซู่ข้างกายที่ยังคงคุกเข่าเหยียดตรงดั่งต้นสน

เหลียงเฉิงจวินยื่นแขนที่เริ่มอ่อนแรงออกไป ผลักเขาเบา ๆ คราหนึ่ง เอ่ยทำลายความเงียบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“พอเถิด อย่าได้ฝืนคุกเข่าต่อไปเลย เมื่อครู่เจ้าบอกว่าซื้อของอร่อยอะไรกันมา เล่า เอามาให้เราได้ลองลิ้มชิมรสดูหน่อย”

ถูกเขาผลักตามจังหวะเช่นนี้ สวีซู่วัยสิบเอ็ดปีจึงถือโอกาสอาศัยแรงนั้นนั่งลงตามธรรมชาติ

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเงียบ ๆ ยื่นมือไปนวดคลึงหัวเข่าทั้งสองข้างที่ไร้ความรู้สึกไปนานแล้วอย่างแรง ค้อนขวับใส่เขาด้วยความหงุดหงิด