กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
จวบจนปีที่สวีซู่อายุครบสองขวบ ในที่สุดเด็กน้อยก็เริ่มทยอยเอ่ยคำเดี่ยวสั้น ๆ และคำซ้ำเสียงง่าย ๆ ออกมาได้
หัวใจดวงน้อยที่แขวนลอยอยู่ของเหลียงเฉิงจวินจึงค่อยตกลงสู่พื้นได้เสียที เขาลอบถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พลางตบอกตนเองพลางกล่าวว่า
“ยังดี ยังดี หลานชายน้อยของข้าผู้นี้มิใช่คนโง่เขลา ย่อมพูดจาได้จริง ๆ!”
ทว่ายามนั้นเหลียงเฉิงจวินได้เริ่มเล่าเรียนกับมหาบัณฑิตที่ฮ่องเต้และฮองเฮาทรงคัดเลือกให้ด้วยพระองค์เองมานานแล้ว
เมื่อเห็นว่าสวีซู่เริ่มเอ่ยปากเรียกคนได้แล้ว เขาจึงคอยเกาะแกะเสด็จแม่ทุกวี่วัน อ้อนวอนขอให้เสด็จแม่อนุญาตให้สวีซู่เข้ามาเล่าเรียนด้วยกัน
ฮองเฮาเซียวทอดพระเนตรบุตรชายตัวน้อย ลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเขาพลางปลอบประโลมว่า