เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เว่ยจิ้งถานกับสวีจิ้งเพิ่งควบม้ารอบสนามอย่างสบายใจไปหนึ่งรอบ พลางรั้งม้าชะลอฝีเท้า มองเห็นแต่ไกลว่าสวีซู่กำลังกอดหนานเฉียวขี่ม้าตัวเดียวกัน กำลังเดินทอดน่องอย่างสบายอกสบายใจอยู่ริมลานหญ้า
เว่ยจิ้งถานแววตาสดใส หางตาและคิ้วล้วนเปี่ยมด้วยความสง่าผ่าเผย เห็นเช่นนั้นก็อดมิได้ที่จะยกมือปิดปากหยอกเย้า “น้องสามกับน้องสะใภ้ช่างรักใคร่กลมเกลียวกันจริง ๆ เพียงแค่ออกมาผ่อนคลาย ขี่ม้าเล่นแท้ ๆ ยังติดกันแจจนไม่ยอมแยกจากกัน”
หนานเฉียวเป็นคนหน้าบางอยู่แล้ว เมื่อถูกพี่สะใภ้หยอกเย้าต่อหน้าเช่นนี้ ใบหน้างามก็พลันแดงซ่านราวกับมีเมฆสีชาดแต้มลงมาสองสาย กระทั่งกกหูก็แดงระเรื่อ
“พี่สะใภ้อย่าได้ล้อข้าเลยเจ้าค่ะ ข้า…ข้าขี่ม้าไม่เป็นจริง ๆ สักนิด”
เว่ยจิ้งถานได้ยินก็ชะงักไปเล็กน้อย ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหนานเฉียวขี่ม้าไม่เป็นจริง ๆ