ตอนที่ 228 ฮูหยินห่วงหาเจ้า

เมื่อฟังเสียงสามีของตนพร่ำฟ้องเรื่องราวในวัยเยาว์ไม่หยุด แววตาของหนานเฉียวก็เปี่ยมล้นไปด้วยรอยยิ้ม ความปวดใจเพียงเล็กน้อยเมื่อครู่ได้มลายกลายเป็นความอ่อนโยนเปี่ยมล้นอกไปเนิ่นนานแล้ว

หลังจากเข้าสู่ยามราตรี เสี่ยวเจียซู่ได้รับการเข้าหอเรียบร้อยแล้ว ภายในห้องชั้นในเทียนแดงลุกไหม้อย่างเงียบสงบ เตาถ่านลุกโชนกำลังดี มอบไออุ่นละมุนละไม

หนานเฉียวถอดเสื้อชั้นในออก ซบเข้าสู่อ้อมอกของสวีซู่ ฝ่ามือนุ่มนิ่มทาบลงบนแผงอกของเขาแผ่วเบา แฝงประกายแห่งการปลอบโยน เอ่ยเสียงกระซิบกระซาบว่า “เอาเถิด ความคับข้องใจที่ได้รับในวัยเด็ก บัดนี้ก็ควรเปิดผ่านไปได้แล้ว ภายหน้ามีข้าอยู่ ไม่ยอมให้ผู้ใดมารังแกเจ้าได้อีก”

คิ้วตาของนางเจือรอยยิ้ม อ่อนโยนจนแทบจะกลายเป็นการตามใจ

สามีภรรยาทั้งสองเดิมทีก็แยกจากกันมาสิบกว่าวันแล้ว คืนนี้หนานเฉียวยังอ่อนโยนเอาใจใส่เป็นพิเศษ ไม่เพียงปล่อยให้เขากอดไว้ในอ้อมอก ทั้งยังยื่นหน้าไปแนบข้างหูเขาอยู่บ่อยครั้ง เอ่ยคำหวานเสียงเบาไม่กี่ประโยค ยั่วยวนจนมโนจิตคนสั่นไหวระรัว