เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลินไฉเหรินหลินหว่านถังประคองถ้วยชา สายตาจ้องเขม็งไปยังหนานเฉียว น้ำเสียงแฝงความริษยาตัดพ้อที่มิอาจปิดบังไว้หลายส่วน:
“ฮูหยินโหวช่างมีวาสนาอันดับหนึ่งใต้หล้าโดยแท้ ท่านโหวเป็นบุรุษที่องอาจผึ่งผายหาใดเปรียบถึงเพียงนี้ กลับรักเดียวใจเดียวต่อท่านถึงขั้นนี้ ในเรือนหลังกระทั่งอนุเรือนหรืออนุภรรยาสักคนก็มิเคยมี”
หนานเฉียวฟังออกถึงความอิจฉาในวาจาของนาง ทว่ามิได้เปลี่ยนสีหน้า เพียงแย้มยิ้มตอบรับอย่างเหมาะสมสง่างาม:
“หลินไฉเหรินกล่าวชมเกินไปแล้ว ระหว่างสามีภรรยาหากได้ความสงบสุขมั่นคง ย่อมเป็นวาสนาต่อกัน ทั้งยังเป็นเพราะท่านโหวปฏิบัติต่อข้าอย่างดียิ่ง ข้าเพียงแค่บังเอิญมีวาสนานี้เท่านั้นเจ้าค่ะ”
นึกมิถึงว่าหลินหว่านถังผู้นั้นจะเป็นคนปากไม่มีหูรูด อาศัยน้ำเสียงไพเราะจึงได้รับความโปรดปรานอยู่หลายส่วน จิตใจจึงหลงระเริงลอยล่องไปบ้างอย่างมิอาจเลี่ยง อดมิได้ที่จะกล่าวเหน็บแนมขึ้นมา: