ตอนที่ 175 คิดถึงบ้าน

เสียงฝีเท้าของฮ่องเต้และฮองเฮาค่อย ๆ แว่วไกลออกไปในส่วนลึกของระเบียงทางเดิน ประตูใหญ่ลงชาดปิดกั้นลมพายุหิมะอันบ้าคลั่งภายนอก ตัดขาดไอหนาวเหน็บทั่วฟ้าไว้ยังอีกฟากฝั่ง

ภายในห้องอุ่นเงียบสงัดไร้สรรพเสียง มีเพียงถ่านไหมเงินในเตารูปสัตว์ที่แตกเปรี๊ยะเป็นครั้งคราว สาดประกายไฟจุดเล็ก ๆ ออกมา

สวีซู่ยืนนิ่งอยู่ริมประตู แผ่นหลังเกร็งแน่น มิได้ขยับเขยื้อนแม้เพียงเสี้ยว

หนานเฉียวเอียงหน้ากวาดสายตามองเขาปราดหนึ่ง มิได้ส่งเสียงร้องเรียก เพียงเดินตรงเข้าไปข้างเตารูปสัตว์ หยิบตะเกียบทองแดงเล่มหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะ ก้มกายลงแล้วค่อย ๆ เกลี่ยไฟถ่านด้านในตามขอบเตา

เถ้าถ่านสีเทาขาวร่วงหล่นลงทีละชั้น เผยให้เห็นแก่นถ่านที่คุแดงระอุอยู่เบื้องล่าง ความอบอุ่นที่พลันพวยพุ่งขึ้นมาสะท้อนให้เสี้ยวหน้าก้มต่ำของนางสว่างขึ้น

“มานี่สิ”