ตอนที่ 173 ขวางคมดาบ

ส่วนลึกของคุกหลวง เหน็บหนาวเสียดแทงถึงกระดูก

วันที่ยี่สิบแปดเดือนสิบสอง ด้านนอกประดับประดาด้วยโคมไฟหลากสีและแว่วเสียงประทัดเปี่ยมกลิ่นอายปีใหม่มาแต่ไกล ทว่าในระเบียงยาวอันมืดสลัวแห่งนี้ กลับมีเพียงกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไม่จางหายประดุจหนองร้ายกัดกินกระดูก

ตะเกียงน้ำมันปะทุประกายไฟเปรี๊ยะ ๆ สว่างวาบ ส่องสว่างห้องศิลาอันมืดสลัวคับแคบ

บนเตียงศิลา เซียวเหิงผมเผ้ากระเซอะกระเซิง แม้จะสวมชุดนักโทษ สองมือสองเท้าถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเหล็กหนักอึ้ง ทว่ายังคงวางท่าของขุนนางเฒ่าสามราชสำนัก นั่งขัดสมาธิเชิดศีรษะ

ท่ามกลางเสียงเสียดหูของโซ่เหล็กที่ครูดผ่านพื้นดิน สวีซู่ในชุดขุนนางเข้าเฝ้าแพรแดงเข้มสำหรับท้องพระโรงใหญ่ สวมหมวกขุนนางเก้าสัน อาภรณ์สีชาดกระโปรงสีขาว ยืนตระหง่านดุจต้นสนอยู่ด้านนอกประตูลูกกรงเหล็ก