ตอนที่ 168 ปล่อยมือ

ไทเฮาทรงค่อย ๆ วางถ้วยชาลง สายพระเนตรทอดมองไปยังฮ่องเต้อย่างสงบนิ่ง สุรเสียงไม่ช้าไม่เร็ว ทว่าแฝงไว้ด้วยพละกำลังอันสุขุมหนักแน่นในตัวเอง

“ฮ่องเต้ ขุมอำนาจที่พรรคพวกของเซียวเหิงทิ้งเอาไว้ เจ้าจงปล่อยมือไปสะสางจัดระเบียบเถิด ความรุ่งเรืองเสื่อมถอยเกียรติยศอัปยศของตระกูลเซียวในวันหน้า ย่อมมีกฎหมายราชสำนักคอยกำกับ และย่อมมีวาสนาของพวกเขาเอง ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับข้าอีกแล้ว”

นางทรงถอนหายใจแผ่วเบา ระหว่างคิ้วและดวงตาเต็มไปด้วยความโล่งอกปล่อยวาง

“หลายปีมานี้ ข้าช่วยเจ้าประคับประคองสถานการณ์ในราชสำนัก ทั้งยังช่วยเจ้ากันพายุฝนมามิใช่น้อย บัดนี้เจ้าเติบใหญ่พอจะรับมือด้วยตนเองได้แล้ว ผืนแผ่นดินบ้านเมืองของต้าเหลียงนี้ ก็สมควรให้เจ้าแบกรับไว้ด้วยตนเองเสียที”

นางทรงเงยพระพักตร์ทอดพระเนตรฮ่องเต้ สายพระเนตรเปี่ยมด้วยความเมตตา

“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ราชกิจแผ่นดิน หากมิใช่เรื่องใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงปลอดภัยของบ้านเมือง ก็มิต้องมาทูลขอคำชี้แนะจากข้าที่ตำหนักฉือหนิงอีก ราชสำนักจะตัดสินความอย่างไร ให้เจ้าตัดสินราชการโดยเด็ดขาด”