ตอนที่ 152 ชายชาตรีรู้ผ่อนรู้ปรน ย่อมยืดหยุ่นได้ดั่งใจ

“ได้ยินหรือไม่ พอการประชุมราชสำนักเมื่อวานเลิก ทั้งจวนของเสวี่ยซ่างซูกรมคลังก็ถูกทหารรักษาพระองค์ล้อมไว้แน่นหนาเป็นชั้น ๆ แม้แต่แมลงวันสักตัวยังบินไม่ออกมาเลย”

“อะไรกัน! มีเรื่องเยี่ยงนี้ด้วยรึ มีความเคลื่อนไหวตั้งแต่เมื่อใดกัน”

ยามนั้น บนสนามฝึกยุทธ์ของค่ายทหารเขตเมืองหลวงทรายเหลืองปลิวคลุ้งทั่วฟ้า พอดีเป็นช่วงพักระหว่างการฝึก

ลู่เหวยเชียนพลิกกายลงจากม้าตัวหนึ่ง โยนแส้ม้าให้ทหารด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ พลางเพิ่งจะนั่งลงบนม้านั่งหินด้านข้าง ผู้ช่วยของเขาก็ขยับเข้ามาหาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ

ผู้ช่วยคนนั้นเหลียวมองรอบทิศ ก่อนจะกดเสียงต่ำเอ่ยว่า

“เมื่อวานข้าตรงกับวันหยุดราชการพอดี ได้ยินท่านพ่อของข้าบอกว่า ในการประชุมราชสำนักเมื่อวาน ท่านสวีผู้นั้นยื่นสมุดบัญชีและคำให้การรับสารภาพปึกหนาเตอะต่อหน้าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ ทุกเรื่องทุกราวล้วนเป็นหลักฐานแน่นหนาที่เสวี่ยซ่างซูสมรู้ร่วมคิดกับเงินสินบนในคดีทุจริตเสบียงทหาร ฝ่าบาททรงกริ้วขึ้นมาตรงนั้น สั่งขังคุกหลวงในทันที จุ๊ จุ๊ วิธีการดั่งอัสนีเยี่ยงนี้ ช่างน่ากลัวจริง ๆ”