ตอนที่ 137 ชัดเจนว่าปวดใจเพราะสงสารเจ้า

เกี้ยวอุ่นของหนานเฉียวโคลงเคลงมาถึงหน้าประตูวัง มองไปแต่ไกล ก็แลเห็นเงาร่างสูงโปร่งผึ่งผายสายหนึ่งกำลังยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางลมและหิมะ

วันนี้โต๊ะเลี้ยงฝ่ายบุรุษเลิกเร็วกว่าเขตพระราชฐานชั้นใน สวีซู่ยืนฝ่าหิมะรออยู่ตรงหน้าประตูวังนี้มาครึ่งชั่วยามแล้ว เพียงเพื่อมารับฮูหยินของเขากลับจวน

ครั้นเห็นเกี้ยวอุ่นหลังสะดุดตานั้นเคลื่อนออกมา สวีซู่ก็ก้าวรุดหน้าเข้าไปต้อนรับไม่กี่ก้าว

รอจนม่านเกี้ยวถูกเลิกขึ้น จังหวะที่ลมหนาวกำลังจะพัดกรูกลืนเข้าไปด้านใน สองมือเรียวยาวของสวีซู่ก็ประคองเสื้อคลุมกันหนาวตัวหนาที่เตรียมไว้แต่เช้าตรู่ซึ่งตัดเย็บจากขนส่วนใต้รักแร้ของสวิงจิ้งจอกขาวอันอ่อนนุ่มและอบอุ่นที่สุด คลุมลงมาจากศีรษะ ทว่าท่วงท่ากลับแผ่วเบายิ่งนักในการห่อหุ้มตัวหนานเฉียวไว้แน่นหนามิดชิด ไม่ปล่อยให้เส้นผมของนางเล็ดลอดออกมาภายนอกแม้แต่เส้นเดียว