ตอนที่ 82 ปุถุชนสามัญ

สวีซู่ออกจากพระราชวัง มิได้นั่งเกี้ยว ทว่าควบม้าเหยียบย่ำหิมะละเอียด มุ่งหน้าตรงไปยังลานเรือนสำนักตรวจการตลอดทาง

สำนักตรวจการแห่งต้าเหลียงเนื่องจากปลูกต้นสนไป่ไว้ทั่ว อีกทั้งมักมีอีกามาเกาะอาศัย ในเมืองเปี้ยนจิงจึงถูกลอบเรียกขานกันเป็นการส่วนตัวว่า “สำนักอูไถ”

สถานที่แห่งนี้คือหูตาของบุตรสวรรค์ ทั้งยังเป็นโถงพญายมที่เหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วทั้งราชสำนักหวาดกลัวที่สุด

สวีซู่ก้าวข้ามผ่านประตูใหญ่ของสำนักอูไถเข้าไป เสียงสนทนาพึมพำแผ่วเบาที่มีอยู่เดิม พลันเงียบสงัดลงทันตาประหนึ่งถูกดาบฟันสะบั้น

ภายในระเบียงทางเดินเงียบเสียจนเหลือเพียงเสียงสวบสาบยามรองเท้าขุนนางใต้ฝ่าเท้าของเขาเหยียบลงบนอิฐสีน้ำเงิน ในห้องปฏิบัติราชการแต่ละห้อง เหล่าท่านต่างมองตาดูจมูก จมูกดูใจ นั่งตัวตรงสงบนิ่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ศึกษาสำนวนคดี รวบรวมข่าวสาร กระทั่งการขยับพลิกหน้ากระดาษยังแผ่วเบาอย่างยิ่ง