ตอนที่ 72 ช่างเป็นฮูหยินขุนนางตรวจการที่เที่ยงธรรมไร้เอนเอียงดียิ่ง!

ผ่านไปอีกหลายวัน หิมะมงคลเริ่มสร่างซา บรรดาฮูหยินชนชั้นสูงในเมืองเปี้ยนจิงได้จัดงานเลี้ยงชมดอกเหมยในฤดูหนาวขึ้นที่จวนโหวหนิงหย่วน

เตาใต้พื้นในห้องอุ่นเผาไหม้อย่างอบอ้าวยิ่ง มวลพฤกษาล้ำค่าจัดวางเรียงรายสลับซับซ้อนอย่างประณีต

หนานเฉียวมาถึงไม่นับว่าเช้า หญิงรับใช้ช่วยปลดเสื้อคลุมกันหนาวผ้าสักหลาดหนาปักขนนกยูงออก เผยให้เห็นกระโปรงยาวผ้าต่วนลายดอกดิ้นทองสีหอมใบไม้ร่วง กิริยาท่วงท่าทั่วทั้งร่างสุขุมนิ่งสงบ ยิ่งขับเน้นให้วงหน้าผุดผ่องดั่งดอกฝูหรงนั้นกระจ่างใสราวก้อนหยก

ผู้คนที่มาในวันนี้มีจำนวนมากยิ่ง นับดูคร่าว ๆ ราวสิบกว่าท่าน

ผู้ที่นั่งอยู่ตรงกลางคือฮูหยินซื่อจื่อเหอซวี่โหรว ทั้งสองฝั่งเป็นบรรดาฮูหยินและย่าจากจวนต่าง ๆ เช่น เว่ยจิ้งถานและเหวินซู่หนิง กระทั่งสกุลเมิ่งฮูหยินรองเสนาบดีตรวจการและสกุลโจวฮูหยินเซวียจี้ผิงก็ล้วนอยู่ในกลุ่มผู้ได้รับเชิญ