ตอนที่ 58 แม้ชาติก่อนข้าจะหมายปองเจ้า คิดถึงจนคลุ้มคลั่ง

เงาเทียนสั่นไหวสีแดงสลัว ราตรีเหน็บหนาวดั่งสายน้ำ

เมื่อแลเห็นยมราชแห่งอู่ไถผู้เย็นชาไร้ใจข้างกายพลันหลั่งน้ำตาออกมาอย่างกะทันหัน หนานเฉียวก็ตะลึงงันไปจนสิ้นในชั่วขณะ ทั่วทั้งใจมีแต่ความตระหนกตกใจจนตั้งรับไม่ทัน

นางถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง กระชับผ้าห่มแพรขยับเข้าไปใกล้ ยื่นนิ้วมือออกไป เช็ดรอยคราบน้ำตาบนสองปรางของเขาให้อย่างจนใจอยู่บ้าง

ใครเล่าจะคาดคิด อัครขุนนางตรวจการสวีผู้ซึ่งฟ้าถล่มก็ไม่สะทกสะท้านมาโดยตลอด ค่ำคืนนี้กลับประหนึ่งถูกความอ่อนโยนบนปลายนิ้วนี้ทิ่มแทงจนหน้ากากที่เสแสร้งแกล้งทำมาตลอดชาติก่อนชาตินี้แตกสลายไปเสียสิ้น น้ำตานั้นนอกจากจะไม่หยุดไหลแล้ว กลับยิ่งรินไหลทะลักทลาย ประหนึ่งไข่มุกสายสร้อยขาด ไม่ว่าจะเช็ดอย่างไรก็มิอาจเช็ดให้เหือดแห้งได้